วันอาทิตย์ที่ 20 กันยายน 2569  เวลา 11.15 น. นายทรงศักดิ์ ทองศรี รองนายกรัฐมนตรี ลงพื้นที่จังหวัดนครพนม เพื่อติดตามสถานการณ์น้ำในพื้นที่ลุ่มน้ำโขงตะวันออกเฉียงเหนือ และการบริหารจัดการน้ำในพื้นที่เสี่ยง ณ โครงการประตูระบายน้ำลำน้ำอูน บ้านปากอูน ตำบลศรีสงคราม อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม 

       ในการนี้ สำนักงานชลประทานที่ 7 โดย นายปริญญา คัชมาตย์ ผู้อำนวยการสำนักงานชลประทานที่ 7 มอบหมายให้ นายธนพงศ์ วาระโว ผู้อำนวยการโครงการชลประทานนครพนม พร้อมด้วย นายกิตติพงษ์ แสงสว่าง หัวหน้าฝ่ายจัดสรรน้ำและปรับปรุงระบบชลประทาน นายสุรวุฒิ ศรีทอง หัวหน้าฝ่ายส่งน้ำและบำรุงรักษาที่ 1 นายธนพศ ทานะขันธ์ หัวหน้าฝ่ายส่งน้ำและบำรุงรักษาที่ 4 และเจ้าหน้าที่ผู้เกี่ยวข้อง ร่วมลงพื้นที่ในครั้งนี้ โดยมี นายศักดา วิเชียรศิลป์ ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย นายไวฑิต โอชวิช รองเลขาธิการสำนักงานทรัพยากรน้ำแห่งชาติ (สทนช.) ว่าที่พันตรี อดิศักดิ์ น้อยสุวรรณ ผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนม หัวหน้าส่วนราชการ นายอำเภอศรีสงคราม ผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ตลอดจนประชาชนในพื้นที่ ร่วมลงพื้นที่ติดตามสถานการณ์ เพื่อเตรียมรับมือพื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมซ้ำซากของอำเภอศรีสงคราม โดยเฉพาะบริเวณ จุดบรรจบระหว่างลำน้ำอูนกับแม่น้ำสงคราม ตำบลศรีสงคราม ซึ่งมีพื้นที่เสี่ยงประมาณ 5,000 – 6,000 ไร่ และบริเวณ บ้านโพนขาว ตำบลโพนสว่าง อีกประมาณ 10,000 ไร่ รวมพื้นที่ที่ต้องเฝ้าระวังประมาณ 15,000 – 16,000 ไร่

      สำหรับโครงการประตูระบายน้ำลำน้ำอูน บ้านปากอูน ตำบลศรีสงคราม อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม เป็นโครงสร้างพื้นฐานสำคัญด้านการบริหารจัดการน้ำ มีบานระบายน้ำ จำนวน 3 บาน อยู่ในความดูแลของโครงการชลประทานนครพนม มีบทบาทในการควบคุมและบริหารจัดการน้ำในลำน้ำอูน โดยเฉพาะในช่วงที่มีฝนตกหนักและปริมาณน้ำเพิ่มสูงขึ้น สามารถใช้เป็นจุดควบคุมการระบายน้ำจากลำน้ำอูนลงสู่แม่น้ำสงคราม และเชื่อมโยงการระบายน้ำออกสู่แม่น้ำโขง เพื่อช่วยลดผลกระทบจากสถานการณ์น้ำหลากและเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการน้ำในพื้นที่

      ทั้งนี้ รองนายกรัฐมนตรีได้มองแนวทางการบริหารจัดการน้ำในพื้นที่สามารถเชื่อมโยงกับแนวพระราชดำริ “โครงการแก้มลิง” ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ซึ่งเป็นแนวทางสำคัญในการบริหารจัดการน้ำ โดยใช้หลักการเก็บกักน้ำไว้ในพื้นที่ที่เหมาะสมในช่วงที่มีปริมาณน้ำมาก แล้วบริหารจัดการระบายน้ำออกเมื่อสถานการณ์เอื้ออำนวย เปรียบเสมือนการบริหารพื้นที่รองรับน้ำเพื่อชะลอและลดปริมาณน้ำที่จะไหลเข้าสู่พื้นที่ชุมชนและพื้นที่เศรษฐกิจในช่วงเวลาที่มีน้ำหลาก ขณะเดียวกัน น้ำที่กักเก็บไว้ยังสามารถนำมาใช้ประโยชน์ในช่วงที่มีความต้องการใช้น้ำ โดยเฉพาะภาคการเกษตรในช่วงฤดูแล้ง

นอกจากนี้ การบริหารจัดการน้ำยังมีความเชื่อมโยงกับการส่งเสริม “การเกษตรแบบแปลงใหญ่” ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มของเกษตรกรในพื้นที่เพื่อร่วมกันวางแผนการผลิตและบริหารจัดการทรัพยากร โดยมีเกษตรกรเป็นศูนย์กลาง มุ่งลดต้นทุน เพิ่มประสิทธิภาพการผลิต และยกระดับคุณภาพผลผลิต การจัดการน้ำในพื้นที่เกษตรแปลงใหญ่จึงควรดำเนินการควบคู่กับการวางแผนเพาะปลูกให้สอดคล้องกับปริมาณน้ำต้นทุนและสถานการณ์น้ำในแต่ละช่วงเวลา